Verslagen Dames
19-12-2011
Verslag van Miranda 11-12-11
Langs de lijn en rond de match
Langs de lijn
Een 'echt' wedstrijdverslag is dit niet. Lang van stof, dat dan weer wel.
De technische kant is de coach zijn afdeling, ik ben ook niet van de spelanalyses of intapen.
De wedstrijd opstelling is voor mij elke keer net zo spannend als voor jullie.
Ik kies niet de queen en de pussy, dat doet de coach. I...k mag op het krukje staan. Vind ik leuk.
Ik speel mijn eigen match de week voor de echte wedstrijd. Mijn tactiek is email, mijn pass gaat per sms. Ik train op facebook en ik youtube voor de kicks. Crouch, hold, engage, copy, paste, send.
Hoe goed voorbereid ook, -alles wat mis kon gaan vóór de wedstrijd, ging mis.
Hoe jammer Nathalie het ook vond, ze had geen andere keus dan het veld af te keuren en de wedstrijd werd verplaatst van Gouda naar Rotterdam.
Luke 'el presidente' Rumsey moest mailen en puzzelen om toch alle teams te kunnen laten spelen en omdat er niemand was die kon reffen, vroegen wij Bjorn om te fluiten. De held, want hij stond ook al opgesteld in het tweede. Toen Bjorn van het veld kwam met een bloedend oog en naar het ziekenhuis ging, heb ik iedereen gebedeld om te reffen. De old boys zaten al aan het bier, Frans ging met Bjorn mee naar het ziekenhuis en uiteindelijk vroeg ik zelfs -bijna- Ursus.
Johan wilde reffen, maar zo'n jonge knul tussen 30 vrouwen gooien... Robin zei ja toen MP hem vroeg. Pfieuw.
Hilversum kwam aan en ik had geen sleutel van de kleedkamer. Keith hielp mee, schopte de deur voor me open.
Toen ik hem eindelijk open had, was het zo'n rotzooi dat ik me schaamde om ze de kleedkamer te geven. Hoefde ook niet, want omdat ik geen sleutel had, had ik ze al de 'dames' kleedkamer moeten aanbieden.
Onze dames zaten er niet mee, de winning mood waaide al over het veld. Ik kon de kleine oranje glittertjes bijna zien tussen de grassprietjes en de modder op het tweede veld. De denkbeeldige oranje glittertjes probeerden letters te vormen:
'H-i-e-r s-p-e-e-l-t s-t-r-a-k-s G-R-R e-e-n w-i-n-n-i-n-g m-a-t-c-h'.
Ik voelde vlinders in mijn buik en rookte nog maar een sigaretje voor de zenuwen.
GRR Dames trokken zich terug in de varkensstal met de kromme deur, tijd genoeg want we konden het tweede veld toch niet uitzetten. Het materiaal hok was op slot, en de sleutel was verdwenen. Uiteindelijk bleek dat iemand de sleutel thuis had liggen. De reden zal altijd duister blijven. Dat de wedstrijd daardoor niet kon beginnen en ik er wat grijze haren van heb gekregen, scheen niet bij deze man te registreren.
Uiteindelijk ging hij dan toch even langs huis om de sleutel te halen.
Dat hij op up-tempo ging kwam door het afgebeten ´kom op, Chop-chop´- van Gea, zeker weten.
Ik zeg: Do not mess with Miss Graveland. Chop-chop.
Met een half uur vertraging begon de wedstrijd.
Een minuut stilte voor Peter Jan, het team speelde in rouwbanden.
Strak stonden ze in twee rijen, onze meiden in blauwe shirts stonden bij hun eigen oranje teamgenootjes.
Ik kende PJ niet goed, maar hij had het vast mooi gevonden. En de winst helemaal.
Want hoe vaak win je nou met 107-0?
Spannend was ie niet hoor trouwens, die wedstrijd.
Ik heb maar een half pakje peuken gerookt.
De highlights, nu nog op mijn netvlies:
-Samira, die een dansje deed in de lijn. In het blauwe Hilversum shirt, tussen de stervende blauwe zwanen kon zij een overwinningshuppel in de 80ste minuut niet meer onderdrukken.
-Lisa die van Samira een knie in haar schouder kreeg, en grijnzend riep 'dat ze haar nog wel zou krijgen'.
-Of na de wedstrijd de met taart besmeurde queen of the match Ans, die vroeg of er nog iemand wilde 'knuffeluhh'
-De snelle lange benen van Michelle. Flits.
-De smile van Velicia, die zo hard rent dat ze geen schaduw heeft en de Hilversumse coach een beetje liet huilen.
-En lisas supporterclub achter me bij het hek, we hebben een L, we hebben een I, we hebben een S-
Lisa zelf spelde 'conversie' met 11 oranje glitterletters in het gras.
-Jannes man, die perfect de score bijhield.
-Mark Overklift als waternimph.
-De coach van Hilversum, die mij ging uitleggen dat hun team nogal 'fluctueert' terwijl de teammanager achter hem een half huilende geblesseerde speelster stond uit te kafferen.
-Onze coach die niet schreeuwt. Maar gewoon als een betrouwbare rots met zijn handen in z'n zakken langs de lijn staat, geen miliseconde mist van de match terwijl het beste in de meiden zelf naar boven komt.
Wie hebben gewonnen? WIJ HEBBEN GEWONNEN!
Ik telde samen met de ref. Wat een hoop streepjes op dat bezweette papiertje. We kwamen uit op 107-0.
Voor iedere try die werd gescoord tijdens de wedsstrijd werd er gejuichd en daar waren ook de eerste-ever tries. 'Zumba-zumba-erkomenzumbas' werd er gemompeld langs de lijn, mannen werden nerveus. 'Ze doen hun zumba in een bruidsjurk' werd er gezegd.
Ze wisten niet dat ons team een undercover wildchild in de gelederen heeft.
Voor alle zumbas die zouden worden gedaan door de verschillende dames deed zij er één die telde voor het hele team.
Ze kwam het me zelf nog even zeggen.
Ik zei nog, 'wil je dat ik een bruidsjurk voor je uit de kast haal'?
'Neuh, ik doe de zumba gewoon in m'n onderbroek hoor, ik kom er zo aaaan' en daar huppelde ze al weg.
Een heel rondje veld deed ze. De wedstrijd op het eerste veld werd gestaakt. Voetballers vielen van de kantinetrap. Op het bomvolle terras sneuvelde een jug. Iedere RRCer wist het, de zumba zal nooit meer hetzelfde zijn.
Uren later kreeg ik van iemand haar sportbh in de handen gedrukt. Er zat een beetje modder op.
Ik denk erover om hem in te laten lijsten.
Begrijp me niet verkeerd. In ons damesteam hoeft geen enkele vrouw uit de kleren voor een zumba. Je mag in een bruidsjurk, in je rugbyoutfit, in een galajurk voor mijn part, of helemaal niet.
Wat je ook doet of niet doet, die try pakt niemand je meer af.
Maar deze zumba had ballen (ja ik weet hoe dat klinkt) en ik was zo trots op haar lef.
Fiona 'wildchild' van Zoomeren heeft haar eerste try gescoord en iedereen mocht het weten.
Dit is mijn eerste wedstrijdverslag. Ik beloof bij deze:bij elke wedstrijd die GRR wint met meer dan 100 punten verschil schrijf ik er weer een.
love, MDH