Roze Panters blijken zeker geen lieve poesjes tegen RFC Gouda: 17-13

Om niet al te laat in het seizoen nog te moeten inhalen, besloten de rugbyers van het Driebergse Pink Panthers en RFC Gouda hun inhaalwedstrijd toch dit weekend (op zaterdag) af te werken, terwijl deze gepland stond op 24 april, het Goudse tripweekend.

De Goudse rugbyers traden in een sterke formatie aan (alhoewel maarliefst 8 spelers aangaven het liefste slechts 1 helft te willen spelen wegens kleine blessures) en gezien de stand op de ranglijst (RFC Gouda staat tweede, een straatlengte voor op nummer 9 Pink Panthers) werd er niet al teveel tegenstand verwacht. Maar anderzijds, de Pink Panthers waren gebrand op een goed resultaat want in de voor beide verenigingen toen historische bekerfinale (mei 2004), kaapten de Kaaskoppen de Nationale Beker weg voor de neus van de Driebergers. Dat het team van de gastheren dus niet helemaal het feitelijke tweede was, was op zijn zachts gezegd geen verassing.

Maargoed, na werkelijk nog geen 1 minuut was de spanning al gebroken. Marcello Melpignano kon een reeks vlotte mooie Goudse aanvallen afronden voor de eerste try, keurig in het hoekje gedrukt. Zonder conversie, daarom 5-0 voor Gouda. Met de wind en de zon in de gelaat was het wachten op het tegenoffensief van de gastheren. De ogenschijnlijk bloedsnelle roze driekwarters werden maar mondjesmaat aangespeeld en dat vonden de meeste Gouwenaars, die al gauw 15 jaar ouder waren, eigenlijk wel best. Toch was er geen houden aan want zo halverwege de eerste helft scoorde de roze machine dan toch: 5-5. Wat zeker niet hielp was het uitvallen van Roland Boudwijn, die weer eens met zijn schouder zat te tobben.
Daarna werd er nog een tandje bijgezet want kennelijk was men daar niet gerust op een dergelijk kleine voorsprong. Om toch met een voorsprong te gaan rusten mikten de heren van de Panthers nog eenmaal, enigszins geforceerd, op de palen zonder succes overigens. Helaas voor de RFC Gouda werden de aanvalperikelen van de roze heren toch van dien aard dat er gebogen moest worden want vlak voor rust werd er ronduit slecht getackeld waardoor een roze heer eigenlijk zonder al teveel moeite ineens de bal tussen de palen kon drukken: 12-5, in Driebergs voordeel.

Na rust werd het spel rommeliger. De voor rugbybegrippen onverwachte warmte speelde kennelijk beide partijen parten, want het was een aaneenschakeling van scrums, meestal veroorzaakt door knullig balverlies. Maar, met de wind mee had RFC Gouda weinig moeite om de tegenstander op eigen helft vast te zetten en daarom hadden veel Gouwenaars toch een positief gevoel over de afloop. Toen Niels Ansinger de bal door de palen joeg was de achterstand nog slechts 4 punten (12-8) en daar waren veel Gouwenaars tevreden mee, die ene try zou vanzelf wel komen. Komisch (of uiteraard) kwam die dan ook een minuut of 10 voor het einde want het was na een paar mooie passes van Roger van Dijk waardoor RFC Gouda zelfs een punt voor kwam (12-13). In de slotfase brak er echter algehele paniek uit in de Goudse defensie. Terwijl de goed leidende ref al geroepen had de “last action” in gang was, probeerde tot tweemaal toe een Gouwenaar een aanval op te zetten. Voor hen die dat niet weten, een referee geeft aan dat bij de volgende stop, door een fout of overtreding, de wedstrijd afgelopen is. Als je dan een kleine voorsprong hebt, gooi je gewoon de bal op de grond en over en uit. Deze keer dus niet. Het was een op zichzelf mooie en lange aanval die de thuisploeg de overwinning bezorgde, werkelijk in de laatste seconden, 17-13 dus.

Al met al een zeer gelijk opgaande pot rugby bij mooi weer dus alle gezichten stonden eensgezind te glimlachen achteraf. Maar eerlijkheid gebied wel te zeggen dat ALS een team kampioen zou willen worden het op zijn minst bijzonder is dat je het zo zwaar krijgt tegen de nummer 9 van de poule die in uitwedstrijden maar zelden met een volledig team op de proppen komt. Maar RFC Gouda wordt geen kampioen meer dit jaar, dus was men zeer tevreden en ook een beetje teleurgesteld, maar dat hoort erbij als je in de laatste minuut een voorsprong weggeeft.

Voor hen die het bijhouden, Marcello Melpignano voerde de vaak anoniem maar vooral vandaag zeker hard werkende voorwaarsten aan als een kapitein zijn schip bestuurt en was daarmee terecht de man-of-the-match. Noemenswaardig was de invalbeurt van Francis Versluis. Ondanks dat deze jeugdige sprinter al 5 jaar niet of nauwelijks gespeeld heeft, bleek dat de ervaring en het talent wel degelijk aanwezig was. Hopelijk gaan we hem nog wat vaker bewonderen in de groen-blauwe strepen.

Volgende week de laatste competitiewedstrijd van dit seizoen, thuis om 13.00 uur tegen de nu al kansloze Scrumboks uit Tiel. Komt allen want naast de spelvreugde op en rond het veld is er nog zeker 1 ander heugelijk feit te vieren.