Noest werkende Babies krijgen het lek uiteraard niet boven tegen ervaren Glorianen: 19-20

De uitgestelde nieuwjaarswedstrijd tussen Gouda’s Glorie en de Goudse Babies had van te voren al alle kenmerken in zich van een spannende strijd (althans dat dachten de Babies), maar dat het verschil na 80 minuten slechts 1 punt zou blijken, was niets anders dan tactisch gespeeld van de geslepen Glorianen. Sinds het ontstaan van internet hadden de Glorianen niet meer gewonnen van de Babies en dat maakte deze nipte overwinning tot een extra zoete voor de Glorianen en al haar supporters.

Voor het eerst in drie seizoenen klopten de bij voorbaat kansloze Goudse Babies nou eens niet aan bij de Glorianen voor de broodnodige spelers, maar bleken ze in staat een eigen team op de been te kunnen trommelen, al werd er een beroep gedaan op een handvol Goudse colts en zelfs een verdwaalde Nieuwerkerker.

Aan de andere kant stonden de Glorianen, met precies 15 man, al had een speler niet de moeite genomen zich om te kleden. De spontaan nog opdravende Mike White stond te trappelen langs de kant, maar de regels bij de Glorianen zijn meedogenloos: te laat is te laat, dus geen basisplaats, al hoor je tot de betere spelers. Met tranen in de ogen zal Mike toegekeken hebben hoe zijn strijdmakkers geschiedenis schreven aan de Uiterwaardseweg want binnen 10 minuten stonden de Glorianen al voor met 1 try. Na een aanval over veel schijven, waarbij de gehele driekwartlijn van Paul Dellepoort via Michiel van de Bovenkamp tot aan Vinny Kleijweg de bal rustig en soepeltjes van hand tot hand liet gaan werd uiteindelijk een gaatje gevonden in de jonge verdedigingslinie.Winnen op conversies is weggelegd voor de aller-treurigsten dus die werden steevast gemist. Snel op voorsprong komen paste volledig in het minutieus voorbereide game-plan van de Glorianen, anticiperend op een offensief van de Babies in de slotfase van de eerste helft. Dat verwachte offensief kwam ook maar niet nadat de Glorianen wederom een try maakte, ditmaal door een vakkundig en in allerijl ingestudeerde beweging met Dennis Schoonveld en Frits Smid. Ergens in de slotminuten van de eerste helft waren het de jonkies die zich dan eindelijk uit de greep der Glorianen konden loswrikken en doen waar ze goed in zijn: heel hard rennen. Tweemaal werd er gescoord en omdat in dit kamp de volslagen idiote uitvinding der “conversie”wel serieus genomen werd, was de ruststand 14-10 voor de Babies. Niets aan de hand.

In de rust bleek dat de jonge honden alle middelen grepen die er waren om de Glorianen uit hun ritme te halen want voor water werd niet gezorgd. Duidelijk getergd door zulks kinderachtig spel laafden de nestors van het Goudse rugby zich in alle rust naar de tap om daar in alle comfort de eerste helft te analyseren.

Het tweede bedrijf liet zien dat de nestors hun zaken vooral tactisch goed voor elkaar hadden want daar waar in de eerste 40 minuten door welgemikte kicks van Niels Ansinger en Jeroen van der Steen de smurfen op respectabele afstand werden gehouden, bleken de jonkies niet over dit vernuft te beschikken. Geen enkele maal werd de “lange trap” gehanteerd waardoor er nauwelijks druk was op de overige toch al zo solide verdediging van de Glorianen. Ook bij de voorwaarsten hadden de gelegenheids-eersterijers Appo Kersbregen, Duncan Macrae en Marcel van Loon hun tegenstander lang volledig in de broekzak. Tel daarbij op dat de line-outs van de Glorianen door Artur Kwinkelenberg nagenoeg allemaal gewonnen werden en men kan zich een beeld vormen van het schouwspel. Een paniekerig en chaotisch verdedigend team der Babies dat bij gebrek aan leiderschap, visie en een plan van aanpak, absoluut geen raad wist met een rustig en doelberekenend aanvallend Glorie. Zeker toen de Glorianen rond de klok van de 50 minuten nogmaals scoorden en het voordeel ook op het scorebord weer lieten zien (15-14), gingen bij de Babies de stoppen los. Herhaaldelijk verbaal commentaar op de overigens zeer consistent leidende referee (en Gloriaan) Joop van Dorp liet blijken dat de naief spelende jonge knullen het lek maar niet boven kregen tegen de ge- en besnorde Glorianen. Zelfs na een handvol wissels bleken de gevreesde flankers van de Babies niet meer dan tandeloze tijgers en kat-in-het-bakkie voor hun collega Frans van der Sanden. Om het massaal aanwezige publiek een prachtwedstrijd voor te schotelen werd besloten om een try toe te staan, zodat een schijnbaar heroïsche come-back gestalte kon krijgen. Zo gezegd zo gedaan en dit was het moment waarop man-of-the-match Hans van der Poel liet zien waarom hij zich niet had omgekleed want zeker 1,5 minuut na de try en na drie keer de bal weer rechtop gezet te hebben besloot Hans een handje te helpen door de bal voor de ongelukkige vast te houden. Zelfs dat mocht niet baten want de bal kwam nauwelijks van de grond, dus 15-19 en konden de mannen van Wiebe de Haan gaan bekijken hoe en wanneer het nekschot gegeven zou worden. Het was Olav Strotmann die het mocht doen en met een sierlijke duik met het lederen kleinood onder de arm in het daartoe bestemde stukje grasmat aangegeven door de term “try gebied”, bogen de crème de la crème van de RFC Gouda de stand om naar 20-19, met nog een handvol minuten te gaan. Terwijl de Glorianen perfect wisten hoe de vork in de steel zat, waren de Babies kennelijk volledig de weg kwijt want bij het eindsignaal waren er zowaar een paar die dachten dat ze gewonnen hadden. Heel apart.

Zo (ongeveer) werd er geschiedenis geschreven aan de Uiterwaardseweg want de laatste overwinning van de Glorianen op de Babies is zeker 10 jaar geleden. Enige hoop voor de Babies is dat er nu wel een volledig eigen team was en dat er de komende jaren wel heel veel vers kannonnen voer uit de colts over gaat komen, maar een ding is zeker: Dit gaan ze nog heel lang horen en wat was er gebeurt als de maarliefst 8 (!) afwezigen er wel bij geweest waren?

Lees het allemaal maar eens rustig na op www.rfcgouda.nl